„-Bo jesteś kruchy. I delikatny. Bo nigdy mnie nie skrzywdzisz. -Ścisnęła mi łapę. -I twoje oczy trafiają do samego środka”. Ta książka ma w sobie coś z nastroju „Mojego małego przyjaciela”. Przedstawia proste prawdy o życiu, ujmuje, wzbudzając jednocześnie w czytelniku uczucie zmieszania. Umiejscowienie wydarzeń w zwierzęcym świecie ułatwia jej odbiór, ale ciągle ma się z tyłu głowy, że to tylko metafora, że za odrobiną radości zaraz przyjdzie tragedia. Że mimo wszystko życie dla Archyego jest okrutne i złe, choć stylistycznie opowieść o nim zachwyca, a czytelnik brew swym odczuciom ciągle chce więcej. Bezwzględne prawa natury, fakt, że silniejszy zawsze jest górą, że słabszy musi się podporządkować i że w tym świecie kaleka nie ma wartości, a śmierć jest czymś powszechnym. Ksiazka Bernardo Zannoni mocno wchodzi w psyche. wywołuje dyskomfort, a przede wszystkim wzrusza. To tak jakbyście założyli na siebie miękki, kaszmirowy sweter. cudowny, ale jednak o rozmiar za mały. jest ciepły i przytulny, a jednocześnie uwiera i drażni. Oto całe Moje głupie pomysły. Takich książek mi potrzeba. Absolutny zachwyt! Bernardo Zannoni "Moje głupie pomysły" Ilość stron: 264 Wyd. Literackie Ocena: 5/6 Premiera: 27.09.2023

Uwielbiam zanurzać się w parabolicznych, łotrzykowskich historiach, które w niesztampowy sposób poruszają ogrom rozterek natury egzystencjalnej. Do świata ożywionego i nieożywionego, w których rozpisano fundamentalne i frapujące zagadnienia z jestestwa każdego z nas. Przynosząc się na karty tej niezwykle emocjonującej, wielopłaszczyznowej, melancholijnej, symbolicznej i ascetycznej opowieści oprószonej poetyką; meandrowałam po lesie i codzienności braci mniejszych, ich uosobieniu. Bernardo Zannoni z czułością wyeksponował kaskady uczuć; w zderzeniu z nieprzewidywalnym i pragnieniami, które umierają na rękach.Pokazał mi, jak wygląda przemoc arbitralnych granic na słabszych jednostkach, ile waży tęsknota za spokojnym snem, do czego doprowadza ostracyzm społeczny. Opowiedział o wartości przyjaźni.Uwypuklił pustkę wyświetlającą się w oczodołach wykluczonych, potęgę płynącą ze słów, nieuchronne i często przeraźliwe przemijanie oraz fakt, że przed zgaśnięciem światła życia i tak każdy zostaje sam… Nie zapominał o dziedziczeniu traum, niemożności właściwej komunikacji,prawach natury oraz chronicznej samotności, która wierna postaciom, jak pies. Co ciekawe formalnie: zostawił niedopowiedzenia, które zmuszają do rozpracowania poruszonych tu zagadnień na swój jedyny, wyjątkowy sposób. Bohaterowie niejednoznaczni, charakterni, odrębni. Akcja wartka. Odpoczęłam, towarzysząc im w przygodach, jakie niesie przyroda. Nie dajcie się zwieść bajkowej otulinie i uroczej kunie na okładce, która nomen omen jest centralną postacią. To współczesny moralitet, sugestywnie wyświetlający się pod powiekami, który tubalnie wybrzmiewa, znakomicie przy okazji portretując, iż arbitralny los często decyduje za nas.Autor za debiut „Moje głupie pomysły” otrzymał jedno z najważniejszych włoskich wyróżnień literackich, Nagrodę Compiello 2022 Bajkowa pierzyna utkana ze słów jest niczym lustro, w którym odbija się suma naszych doświadczeń, lęków i traum. Przełożyła: Katarzyna Skórska

„W każdym razie, zwycięscy czy pokonani, wszyscy byli teraz martwi, a góry i rzeki wciąż znajdowały się na swoim stałym miejscu.” Zerknęłam na chwilę do książki, aby zorientować się jaką wielkość czcionki ma tekst, przeczytałam jedno zdanie, potem drugie, akapit, kolejny i już wiedziałam, że trzymam w ręku ciekawą przygodę intelektualną. Wróciłam na początek i poddałam się podróży przez powieść, oryginalną, zaskakującą i uniwersalną. Kuna w roli narratora sprawdziła się wyśmienicie, wyjątkowa mieszanka ludzkich i zwierzęcych cech, brutalnych i delikatnych atrybutów, a nade wszystko walki o przetrwanie i oddalenie spotkania ze śmiercią. Wsłuchując się we wspomnienia łasicowatego o imieniu Archy czułam jakbym wnikała w życie nie zwierzęcia a zwykłego człowieka. Antropomorfizacja w pełnym wymiarze. Animalistyczne motywy umacniane przez bezpośredniość i autentyczność, zaś ludzkie poprzez rozmyślanie i refleksje. Dałam się zawładnąć ponurym aspektom wszechobecnej samotności, przenikającej kluczową postać od pierwszych do ostatnich chwil życia, cierpieniom wywołanym przez ból odrzucenia, niemożność polegania na społecznych relacjach. Przygnębiały obrazy fałszywości świata zderzane z pragnieniami. Emocje kuny znakomicie oddane, czułam w niej dziką przyrodę, srogi zew natury, moc odwiecznych bezlitosnych praw, ale bezpośrednio wkradała się ludzka odsłona uczuć. Czy naprawdę człowiek tak bardzo różni się od innych ssaków? Czy inaczej odczuwa dojmującą samotność? Czy wiedza jest bardziej przydatna niż instynkt? Czym tak naprawdę jest życie? Jak smakowałoby w innym scenariuszu zdarzeń? Dokąd może nas zaprowadzić, a w jakim stopniu my sami obieramy jego kierunek? Dlaczego nie dla każdego nadchodzi wymarzone jutro czy wiosna? Czym dla każdego z nas jest więzienie i wolność, przynależność do świata i przeciwstawianie się swojej naturze? Bernardo Zannoni nie poruszał nowych filozoficznych aspektów, nie wprowadzał czytelnika w nieznany świat, a wręcz odwrotnie, w opowieści o kunie koncentrował się na tym, co od wieków bliskie duszy i rozumowi człowieka. Jednak skłaniał nie tylko do przeżywania samej historii, ale również do zadumy i refleksji. Jedna z książek, która atrakcyjnie skupiała uwagę na istocie egzystencji, kumulacji wspomnień, błędach doczesności, obawach przyszłości, poszukiwaniu nadrzędnej wartości, uczestniczeniu w życiu z próbą świadomości każdej chwili i zdarzenia. Poruszałam się w obszarach sensu życia, cyklu przemijania, źródeł religii, potrzeby wiedzy, poczucia tożsamości, znaczenia cierpienia, obecności strachu, podstaw okrucieństwa, fałszywej nadziei i nieuniknioności śmierci. Przyjazny styl pisania, zgrabne manewrowanie w jasnych i mrocznych zakątkach duszy, umiejętne intrygowanie i wzbudzanie zainteresowania. Każdy z odbiorców odbierze ją na swój sposób, uwielbiam taki książkowy uniwersalizm.

„(…) nikt nie prosi się na świat, ale też nikt nie chce go opuścić.”1 Archy – kuna, bohater powieści „Moje głupie pomysły” urodził się w zimie. Wychłodzona nora, mało pożywienia, matka, dla której macierzyństwo jest przykrą koniecznością. Generalnie „kunia patologia”. Kiedy Archy łamie nogę staje się ciężarem dla rodziny. Darmozjadem, który sam nic nie upoluje, o którego trzeba się troszczyć. Matka odsprzedaje go Solomonowi, lisowi i lichwiarzowi. Młoda kuna ma być jego sługą. Ale nowy Pan ukształtuje Archy'ego, który sam przyznaje: „(…) uczynił nas tym, czym byliśmy.”2 Solomon potrafi czytać i pisać, czego uczy swojego podwładnego. Dodać należy, że zafascynowany jest Biblią. Poznając Boga, kuna zatraca swoje instynkty. Zaczynają nim targać dylematy bliskie człowieczym. Na pierwszy rzut oka Bernardo Zannoni napisał baśń. Mamy gadające zwierzęta, które śpią w łóżkach, uprawiają ogródki, noszą wodę ze strumienia. Jednak powieść „Moje głupie pomysły” przesycona jest czymś pierwotnym. Pomimo ludzkich atrybutów zwierzęta pozostają zwierzętami. Myślą po zwierzęcemu. Kierują się instynktami. Archy mówi o swoje partnerce: „(...) jak przystało na prawdziwe zwierzę, żyła teraźniejszością (...)”3, a przy tym obnaża też swoją zwierzęcość. Posiada niewątpliwie niezwykłe umiejętności, jak na kunę, ale jest kuną, która musi zmagać się z kunimi problemami. Może moralnie przybliża się do człowieka, jednak nie jest w stanie zrobić kroku w przyszłość. Jest zawieszony w teraźniejszości. Kiedy mówimy o bohaterach Bernardo Zannoniego ciekawą postacią są kury. Niewątpliwie są to zwierzęta, ale autor nie dał im głosu. Mają one status inwentarza, waluty. Mieszkańcy lasu łapią je i hodują w celach konsumpcyjnych. W tym całym tyglu pomieszania cech ludzkich i zwierzęcych tylko kura pozostała w 100% zwierzęciem. Oszczędzono jej konieczności myślenia. Fabuła „Moich głupich pomysłów” jest niczym sinusoida. Cudowna sielanka, dobrobyt, pasmo sukcesów zostają w jednej chwili przekreślone i przemieniają się w życie na granicy wegetacji. Nastroje bohaterów, ich sytuacja niesamowicie emanują ze stron powieści. Stajemy się tym zwierzęciem, które żyje chwilą. To co dobre usypia nasze instynkty i nie spodziewamy się nadchodzących problemów. Czujemy się panami sytuacji. A kiedy ta się zmienia ogarnia nas poczucie beznadziei i tylko resztkami woli przetrwani trzymamy się na powierzchni. Jeżeli maiłabym wytypować temat przewodni tej powieści, powiedziałabym, że to śmierć. W „Moich głupich pomysłach” jest jej dużo i – jak na świat zwierząt przystało – jest ona raczej gwałtowna. Każdy z czytelników indywidualnie rozważy sobie tę opowieść zapewne właśnie w kontekście śmierci i lęku przed nieuchronnym. Ja zaakcentuje to, co dla mnie było najjaskrawsze. Jak już wspominałam, Archy jest przekonany o swojej wyjątkowości i trudno jej zaprzeczyć. Kuna, która zaznała dobrobytu i materialnego, i umysłowego. Jak las i jego mieszkańcy postrzegali jego wyjątkowość? Co na mu dała? Czy jego śmierć była przez to inna, niż śmierć niedołężnego zwierzęcia, albo tego zamordowanego w bójce? „Moje głupie pomysły” sprawia wrażenie dziwnej książki. Biegają po niej jakieś kuny, które mają nam prawić o sensie życia i śmierci, o naszych lękach. Zanim podjęłam decyzję, że ją przeczytam chyba z cztery razy studiowałam jej opis ostatecznie stwierdzając: „ryzyk-fizyk, albo będzie to arcydzieło, albo pseudoartystyczne wypociny”. Bernardo Zannoni okazał się bezczelnie utalentowanym pisarzem. Jego powieść jest prosta w odbiorze, acz pozostawia czytelnikowi wiele możliwości interpretacji. Do tego jest niewątpliwie oryginalna. Zawieszenie bohaterów pomiędzy zwierzęciem, a człowiekiem okazało się genialnym pomysłem w pokazaniu woli życia i oblicz śmierci. 1 Bernardo Zannoni, „Moje głupie pomysły”, przeł. Katarzyna Skórska, wyd. Literackie, Kraków 2023, s. 162. 2 Tamże, s. 173. 3 Tamże, s. 190.

Wreszcie spotkałam na swojej drodze zaskakujący debiut wart polecenia, który niesie ze sobą literacki powiew świeżości. "Moje głupie pomysły" można ustawić w jednym szeregu tuż obok "Folwarku zwierzęcego", "Sprawiedliwości owiec" czy "Wodnikowego wzgórza". Bernardo Zannoni uczynił jedną z najlepszych rzeczy wybierając na bohaterów swojej powieści właśnie zwierzęta i to nie byle jakie! Stary lis lichwiarz Solomon, groźny pies Gioelle i wreszcie krucha i delikatna kuna Archy. Nie jest to zwinne i sprytne zwierzę, kulawy i porzucony przez rodzinę bohater musi nauczyć się nowych reguł i walki o przetrwanie, nie raz będzie musiał podporządkować się silniejszemu. Poprzez swój defekt doświadczy upokorzenia i odrzucenia, samotność zacznie nad nim ciążyć niczym kamień młyński. Nić sympatii do tego uroczego stworzenia zagościła we mnie już od pierwszych stron. Archy nie raz spojrzy w twarz śmierci, by później samemu się na nią przygotować. Historia tej kulawej kuny rozczula, trafia do samego środka by zdominować nasze myśli. Gości tu melancholia, autor doskonale ukazał brutalność świata zwierząt, w którym ludzie mogą przejrzeć się niczym w lustrze. Poruszają wspaniałe sceny godów, czy miejsce jakim był Wielki Pień, które zwierzęta wybierają sobie by pożegnać się ze światem. Autor charakteryzuje się dużą wrażliwością i wcale nie dziwi wyróżnienie jakie otrzymała ta książka. Być może nie ma tu drugiego dnia, ale jest uniwersalizm, doskonale zobrazowany motyw przemijania udowadnia, że jedyną rzeczą, którą mamy na stałe jest nasze imię. Z czystym sumieniem mogę polecić ten debiut.

Przekonani o naszej pomysłowości, zręczności popełniamy przeróżne błędy. Tak rodzą się nasze głupie pomysły. Im młodsi, tym bardziej jesteśmy przekonani o naszej sprawności i błyskotliwości. Nie zwracamy uwagi na małe ranki. To tylko ciało, a ono przecież się zagoi. „Żeby odpędzić strach, wyobraziłem sobie, że zabierają mnie do doktora, wyleczą mnie, żebym znów był jak nowy” Słoneczna polana to chwilowe wrażenie. Nie wystarczy widzieć błysk. Pierś unosi się jak liść. A co z duszą i umysłem? Teraz trzeba spojrzeć z innej perspektywy. „Miała zmierzwioną sierść i łapy zgrabiałe od mrozu, lecz z jej wnętrza emanowało piękne światło” To jest miłość. Jest cudownie. Młodość to za mało. Pierwszy kropla goryczy to odrzucenie. Najsłabsze ogniwo jest niepotrzebne. To zbędne ograniczenie swobody. „Nikt nie poświęcał mu uwagi, istniał, żeby nie istnieć, w cieniu naszego życia” Czym jest życie? Tylko drogą czasem bardziej wyboistą? Żeby znaleźć właściwą ścieżkę, trzeba komuś zaufać. I chociaż boli uderzenie, obelga, głód – warto wytrzymać. Warto uwierzyć. Warto zrozumieć, że być może jeśli coś jest najbardziej niezrozumiałe i skomplikowane, to jest to CZŁOWIEK. Narodziny są jak przyjęcie daru, który wymaga naszego wysiłku. Istnienie to książka życia, w której wszystkie kartki są białe. To my mamy je zapisać. Tam umieścimy słowa. „Chcę, żebyś napisał od nowa moje życie, przybliżył je do Boga” Nie każ mi czekać zbyt długo jak porzucony, niepotrzebny już osobnik. Wielki Pień to nie hospicjum. To jest ostatni etap przed odejściem. „Starcy, chorzy, kalecy, ślepi. Porzuceni przez innych, lecz uparcie uczepieni życia jak każde zwierzę.” Tak właśnie: zwierzę. Główny bohater tej opowieści, Archy, to kuna. I choć urodzony w jamie, przecież odczuwający ból i żal. Pokierowany przez odkrywczego mentora, odkrywa wiarę, szuka Boga, chciałby Go napisać od nowa i poznać, jeśli jego Pan będzie tego chciał, pozwoli mu na to. To poznawanie jest misterium, zasłuchaniem, podziwem… „- To sekret! To nabożeństwo! To człowiek! – wykrzyknął” Bernardo Zannoni to młody, niespełna trzydziestoletni młody człowiek, który napisał tę książkę w wieku zaledwie dwudziestu pięciu. To świadczy o jego dojrzałości emocjonalnej, otwarciu na ludzi i Boga. Pan Zannoni napisał prosto, że jest Bóg, a nie jakiś tajemniczy On. Uczy nas, że trzeba iść przed siebie mimo głodu strawy i ciepła. Zanim śmierć, znienacka podchodząca do drzwi załomocze w nie, żyjmy jak najlepiej i pełniej. Zawsze znajdzie się czas, kiedy zdążę naprawić „Moje głupie pomysły”. Podziwiam tego Autora za jego przekonania, uczciwość, fenomenalny pomysł i doskonałą prozę.

“Wciskał Boga, gdzie tylko mógł. Większość czynów i przygód przemieniała się w misję na rzecz jedynej prawdy. Każde morderstwo, kradzież, zły uczynek stawały się poszukiwaniem światłości” Archy jest kuną. Kiedy uszkadza sobie łapkę, matka oddaje go za półtorej kury lisowi Solomonowi, który para się lichwiarstwem. Nowy opiekun Archiego z czasem obdarza młodą kunę zaufaniem. Zdradza mu, że niegdyś zdobył Biblię, dzięki której teraz potrafi pisać i czytać. Solomon w fanatyczny sposób mówi o swojej miłości do Boga, niejednokrotnie porównując się do niego. W Archym budzą się instynkty i uczucia. Z jednej strony zabijanie staje się mu bliskie, z drugiej zaczyna kochać, ale i rozumieć słowa zapisane w księdze należącej do starego lisa. Książka została doceniona przez czytelników na całym świecie i jak najczęściej takie hasła nie robią na mnie wrażenia, tak w tym wypadku w ogóle się nie dziwię, że ludzie ją pokochali. Stanowi ona lustro, w którym może przejrzeć się każdy człowiek. W nieszablonowy sposób portretuje bardzo trafny obraz ludzkich zachowań. Bohaterowie tej opowieści wielokrotnie zostali przedstawieni jako ci cyniczni, agresywni i niemający zahamowań na drodze do wyznaczonego celu, ale też chcący zgłębiać tajemnice świata i słów, które do nich docierają. Chcą kochać, być akceptowani i mieć swoje miejsce na ziemi. Czy skądś to znamy? Autor, opierając się na konwencji baśni, stworzył tekst, który za sprawą zwierzęcych bohaterów w prozie dla dorosłych może wydawać się infantylny. Nic bardziej mylnego. Ten tekst za sprawą prostego przekazu pokazuje naprawdę wiele. W dobie treści, które wszystko przekazują wprost, nie dają przestrzeni do myślenia, doszukiwania się i dociekania, taka książka to skarb. “Moje głupie pomysły” to tylko pozornie lekka historia, w której leśne zwierzęta są głównymi bohaterami. Nomen omen im dalej w las, tym coraz bardziej przekonujemy się, że historia opisana przez Bernardo Zannoniego jest o nas, ludziach. Autor pod przykrywką alegorii prezentuje istotę ludzkich zachowań. To książka o chęci poznawania otaczającego świata, zdobywania i przynależności do natury i danego środowiska.

Skończyłam czytać książkę, którą określiłabym bajką dla dorosłych. I jest to coś, czego chyba nigdy nie czytałam. Uwaga, moja recenzja będzie zawierała spoilery. Moje głupie pomysły Bernardo Zannoniego są pisane z perspektywy kuny(!) Archego i jego leśnego świata. Musicie przyznać sami, że jest to pomysł dość nietypowy, by wybrać właśnie to zwierzę na narratora 🤭 Archy żyje sobie w norze ze swoim licznym rodzeństwem i matką, która samotnie wychowuje dzieci. Dni mijają mu na wyczekiwaniu aż rodzicielka przyniesie jedzenie, a także na lubieżnych zabawach z siostrą. Nic mu więcej do szczęścia nie potrzeba, kiedy los okrutnie się zmienia- matka sprzedaje Archego lisowi! Lis Solomon jest bezwzględny i okrutny, dlatego Archy musi ciężko, a wręcz niewolniczo pracować, by zasłużyć sobie nawet na posiłek. Wszystko się zmienia, kiedy Archy zauważa u lisa...Biblię. Już wkrótce nauczy się ją czytać i zrozumie, że życie ma jakiś koniec, co będzie dla niego nie lada odkryciem. Tego wszystkiego nauczy go sam lis, który ujrzy w tej małej i kulejącej kunie kogoś więcej niż tylko służącego. Akcja nabierze nowej dynamiki, kiedy Archy bez wiedzy swojego pana, postanowi udać się na wyprawę w poszukiwaniu rodziny, bowiem męczy go sprawdzenie jak im się wiedzie. Czego dowie się Archy? Dlaczego kuny opuściły swoją norę i zajęły ją króliki? Jakie konsekwencje wyciągnie wobec Archego lis? Jeśli chcecie wiedzieć co było dalej, koniecznie sięgnijcie po tę książkę:)

Czy czytaliście kiedyś książkę, po której czuliście niedosyt? Na domiar “złego” w waszych głowach kłębiło się mnóstwo pytań? Ale pomimo to byliście nią zachwyceni i oczarowani? Taka właśnie jest książka “Moje głupie pomysły”, opowiadająca o życiu kuny. Jednak nie zniechęcajcie się tym, iż główny bohater to zwierzę. Gwarantuję wam, że znajdziecie w nim tyle cech ludzkich, ile można zliczyć obserwując miliony ludzi na świecie. Złapiecie się nawet na tym, iż samego Archy'ego(tak nazywa się nasza kuna) będziecie porównywać do was samych. “Moje głupie pomysły” to genialna proza ukazująca ludzkie lęki, pragnienia, poznawanie świata i samych siebie. Autor porusza również kwestie samotności, tęsknoty za bliskością i rodziną. Znajdziecie w niej wiele przejmujących wątków. Zapewniam, iż wasz zachwyt nad tą maleńką kuną oraz kunsztem literackim autora pozostanie z wami długo. Mi towarzyszy w każdej najmniejszej cząstce mojego dnia. Dodam jeszcze, iż Bernando Zanoni to bardzo młody włoski pisarz, a jego talent został nagrodzony najważniejszą włoska nagrodą literacką - “Nagrodą Campiello 2022”. Książka “Moje głupie pomysły” to jego debiut literacki. Gorąco polecam!

Debiut literacki Bernardo Zannoniego był dla mnie całkowitym zaskoczeniem. Nie pamiętam kiedy ostatnio powieść tak bardzo mnie zdezorientowała. Historie, w których głównymi bohaterami są zwierzęta nigdy nie należały do moich ulubionych. Powiem więcej: zwykle unikam ich jak ognia. Jednak powieść Zannoniego jest naprawdę intrygująca, bo w zwierzęcych bohaterach ludzie mogą przejrzeć się niczym w lustrze. Chociaż głównym bohaterem "Moich głupich pomysłów" jest kuna Archy, to problemy, z którymi musi się mierzyć są bardzo uniwersalne i ludzkie. Kalectwo, bycie odrzuconym przez własną rodzinę, poszukiwanie własnego miejsca w świecie i odkrywanie własnej tożsamości stają się osią powieści. Zannoni znakomicie przedstawił zwierzęcy półświatek – brudne, niemalże mafijne interesy i dorastanie w takim brutalnym i nieprzyjaznym świecie. "Moje głupie pomysły" to surowa powieść pełna pierwotnej, zwierzęcej siły, w której agresja i popędy wiodą prym i popychają do działania. Choć bohaterami tej historii są zwierzęta, to oddaje ona ludzką naturę lepiej, niż niejedno dzieło ludzkiej naturze poświęcone. Na szczególną uwagę zasługuje styl autora, a warstwa językowa naprawdę jest mocną stroną tego tytułu. Chociaż autor jest Włochem, to jego pisarstwo ma w sobie coś ze Steinbecka (zwłaszcza z tych lżejszych utworów, takich jak "Ulica Nadbrzeżna"). Jeśli lubicie powieści nietypowe i zaskakujące pomysłem, a przy okazji nie boicie się literackich wyzwań, debiut Bernardo Zannoniego może okazać się dla Was odkryciem roku.

"MOJE GŁUPIE POMYSŁY" BERNARDO ZANNONI WOW ! WOW ! WOW ! Cóż to jest za genialny debiut literacki młodego włoskiego autora. Prawdziwa PEREŁKA literacka, która należy absolutnie przeczytać. Jest tak bardzo emocjonalnie, wzruszająco, poruszająco, że czytając brakowało mi tchu. Tak, jestem oczarowana tą lekturą, jej klimatem, językiem i stylem. Ta książka wbiła mnie w fotel i przeczołgała emocjonalnie jak mało która. Stworzony świat chociaż zwierząt do bólu przypomina nasz - ludzki. Bez problemu odnajdziemy w nim ludzkie zachowania, działania, słowa. Powieść ta jest gorzką pigułką pełną smutku, bólu i odrzucenia. Płakałam czytając ją, łzy kapały mi po policzku. Nie mogłam uwierzyć jak można tak kogoś traktować, jak mogło się to wszystko zdarzyć. Jak wielka niesprawiedliwość istnieje. Autor bardzo pięknie i okrutnie zarazem ukazał nam ludzkie zachowania, zależności. Naszym głównym bohaterem jest Archy, kuna , która przeszła tak wiele w swoim życiu. Poznamy jego marzenia, pragnienia, tęsknoty i myśli. Będziemy przyglądać się jak dorasta i jakim się staje z biegiem lat. Tak bardzo pragnie być kochany, akceptowany i dla kogoś ważny. Tak bardzo chce czuć się bezpiecznie i wiedzieć kim jest. Zostaje jednak odrzucony przez najbliższych. Uznany jako najsłabsze ogniowo rodziny zostaje sprzedany, wygnany, wypędzony z rodzinnego domu. Ponieważ jest kaleką matka oddaje go pod opiekę sprytnego lisa Solomona u którego musi bardzo ciężko pracować, aby zasłużyć na pożywienie. Arche jest inteligentną i bystrą kuną , szybko się uczy i łapie panujące zasady. W swoim życiu doznał dużo bólu i cierpienia lecz żyje, przetrwał i to się liczy, to jest ważne. Solomon ma pewien skarb, magiczny przedmiot, którym pragnie się z Arche podzielić. Co z tego wyniknie ? Ja już wiem i zapraszam Was serdecznie do poznania tej niebywałej historii. Będzie o walce o przetrwanie, o wykluczeniu słabych, o przemocy i chciwości. Uwielbiam takie powieści. Absolutnie moje 10/10 na Lubimy Czytać 🙂

Oszałamiająca proza. Nietuzinkowa, bardzo oryginalna. Teoretycznie jest to historia o kunie imieniem Archy. Z racji swojej ułomności zostaje on sprzedany przez matkę "na służbę" do lisa Solomona - handlarza, lokalnego guru i bezwzględnego biznesmena. Właśnie tam Archy zdaje sobie sprawę z tego, że różni się od innych zwierząt nie tylko tym, że kuleje. Chce poznać świat, chce zrozumieć ideę stworzenia świata, zrozumieć Boży plan i swoją naturę. Archy jest inny pod względem emocjonalno-intelektualnym. Nadal we władaniu instynktu, ale odczuwający więcej niż przeciętna kuna. Rozdarty wewnętrznie. "Moje głupie pomysły" niepokoi. Zwraca uwagę, na inność, odmienność, która nie ułatwia życia w danym środowisku, w świecie, który od zawsze rządzi się swoimi prawami. W świecie ściśle kontrolowanym przez dobór naturalny oraz selekcję słabych jednostek prym wiedzie podążanie za instynktem i imperatyw przetrwania. Słabe jednostki zginą, silne wygrają i przekażą geny swojemu potomstwu. Nie ma miejsca na sentymenty, empatię i ckliwość. Fenomen tej książki polega na tym, że gdzieś w ferworze literackiej przygody zapominamy o tym, kim jest główny bohater. Czytamy o nieco różniącej się od swoich współbraci kunie. O jej pragnieniach, potrzebie zrozumienia, o marzeniach. O świadomości (!) i pociągu do wiedzy. O bezwzględnym, zdeterminowanym i niejednokrotnie zaślepionym ślepą wiarą w słuszność swoich decyzji drapieżniku. Czytamy o kunie, a przed oczami mamy człowieka... Powieść brutalna, bo taki właśnie jest świat zwierząt (...i ludzi) i piękna jednocześnie, bo taki jest świat ludzi (...i zwierząt). Niejednokrotnie zaskakuje, a nawet obrzydza. W "Moich głupich pomysłach" czytelnik się zanurza i po lekturze zostaje z gorzkimi refleksjami i tysiącem pytań. Która odmienność niepokoi bardziej? Wykazywanie ludzkich cech w świecie zwierząt, czy zwierzęcych cech w świecie ludzi? W mojej ocenie to spektakularny debiut włoskiego, niespełna trzydziestoletniego Bernarda Zannoniego. Czekam na kolejne literackie podboje autora.